Categoriearchief: Recensies

Recensie: Verre Vrienden

De eenzaamheid in een grote stad

Verre vrienden zijn de drie vrouwen uit dit verhaal eigenlijk niet, zoals de titel wel doet vermoeden. Machteld, Ans en Lise wonen toevallig in hetzelfde huis in de Javastraat in Amsterdam, maar hun levens hebben niets met elkaar te maken. Zo lijkt het in ieder geval op het eerste gezicht.

Ans werkt ’s nachts als receptioniste in een hotel en knutselt overdag liefdevol aan haar poppenhuis. Machteld heeft een vriendje, maar is elke nacht op zoek naar nieuwe mannen die ze mee naar huis neemt en waarvan ze naar de seks polaroidfoto’ s maakt. Lise komt uit Duitsland en is net in Amsterdam komen wonen om voor haar verleden te vluchten en haar prille zwangerschap te beëindigen.

Wat deze drie vrouwen verbindt is niet alleen het huis waarin ze toevallig allemaal wonen, het is de eenzaamheid in hun leven. Onbewust hebben ze allemaal te kampen met dezelfde problemen; het alleen-zijn in de grote anonieme stad, verlopen of aflopende relaties en de veranderingen die een kind in je leven teweeg kan brengen. De verschillende verhaallijnen zijn door een slimme montage en opbouw zo met elkaar verstrengeld dat de kijker zonder moeite tegelijkertijd naar deze drie vrouwen in hun eigen wereldjes kan kijken, zonder de draad kwijt te raken.

Helaas kan regisseur Marleen Jonkman het niet laten om bepaalde clichés aan te halen. Zo spreekt de Duitser tegen iedereen uitsluitend Duits, of ze haar nou begrijpen of niet, en zijn het natuurlijk allochtone jongens die haar op een dag overvallen. Wat deze One Night Stand aflevering desondanks de moeite waard maakt, is de aan poëzie grenzende teerheid waarmee deze drie vrouwen geportretteerd zijn. De eenzaamheid is bijna letterlijk voelbaar wanneer Lise met de tram door Amsterdam rijdt, Ans midden in de nacht servetjes in zwanen en bloemen verandert of Machteld alleen op bed ligt en dan maar een foto van zichzelf maakt. Elke vrouw heeft haar eigen verhaal en geschiedenis waarvan we weinig te weten komen, maar de kleine hints, gestes en verloren blikken zijn voldoende om hun gevoelens te begrijpen en met hen mee te leven.

Ondanks de clichématige locatie op het eind weet de regisseur de stemming in de laatste scène te veranderen en de kijker wat hoop mee te geven. Alle drie moeten hun eigen pakje dragen, maar ondanks tegenslag blijven ze doorgaan en kunnen ze nog genieten van de kleine dingen in deze wereld. Op een grijze novemberdag misschien een hoopgevende boodschap.

Recensie: Tunnelvisie

Negeren totdat het niet meer kan

Beklemmend, zo is de sfeer die je meteen in het begin van deze One Night Stand aflevering voelt en dat is ook het gevoel waarmee je achter blijft. Vanaf het begin is voelbaar dat er iets aan de hand is, dat er iets niet klopt, maar deze vage indruk wordt pas veel later bevestigd. De gesloten en een beetje verwaarloosd ogende Mira werkt bij een vuilstort als valkenier. De sfeer is alles behalve idyllisch. De verhouding met de andere werknemers is gespannen en dat wordt alleen maar erger als een van hen tussen het vuilnis een net geboren baby vindt, de navelstreng er nog aan, de ogen eruit gepikt.

Mira leeft in haar eigen wereld waarin alleen haar dieren voor haar van belang zijn. Alleen in omgang met haar valk Iris toont zij gevoelens, krijgt haar gezicht zachte trekken. Als de vogel naar een aanvaring met haar collega’s niet meer terugkomt, stoort dan ook haar schijnwereld in en ontvouwt zich langzamerhand het hele drama van de situatie. Waarom heeft Mira steeds buikpijn? Wat is er vorig jaar gebeurd tussen haar een oud-werknemer Jeffrey? En waarom wordt haar shirt steeds nat bij haar borsten? Stukje bij beetje vallen alle puzzelstukken op hun plek en wordt duidelijk dat Mira iets verschrikkelijks is overkomen. Zo verschrikkelijk dat zij de herinneringen eraan heeft uitgeschakeld. Zolang het kon, totdat er geen ontkomen meer aan is. “Wat een valk niet ziet, dat bestaat voor hem niet.” Dit is niet alleen haar beschrijving van de vogel, maar lijkt tegelijkertijd ook haar eigen levensmotto. Misschien is dit ook de reden waarom ze zich zo verbonden voelt met het dier.

Alle relaties en personages blijven in deze film een beetje vaag. De kijker krijgt geen informatie over gebeurtenissen en details ontbreken. Desondanks weten de hoofdpersonages wel een duidelijk gevoel over te brengen. De onzekerheid van de slechthorende buurjongen Loek, de bezorgdheid van Mira’s baas, maar vooral haar proces van bewustwording behoeven geen verdere uitleg. Het is pijnlijk om te zien hoe deze vrouw ingehaald wordt door haar verleden en geen andere uitweg ziet dan een drastische daad. Regisseur Stefano Odoardi weet de gevoelswereld van zijn personages door lange shots en slim gebruik van geluid en close-ups dichtbij te brengen. Actrice Sanneke Bos verbeeldt overtuigend de psychologische veranderingen in Mira, haar ogenschijnlijke kilte en afstandelijkheid die omslaan in volledige onzekerheid en wanhoop.

Gelukkig zit er ondanks alle zwaarte van de vreselijke situatie ook nog een lichtpuntje in deze film. Buurjongen Loek weet op het eind zijn angsten te overwinnen en vangt valk Iris, zoals Mira hem heeft geleerd. De schuchtere glimlach op het gezicht van de jongen na dit succes maakt de fatale afloop weer een klein beetje goed.

Recensie: Proces

Op zoek naar de reden van een zinloze dood

Rutger was op weg naar huis toen hij werd doodgeslagen. Een typisch geval van zinloos geweld. Zijn vrouw Karina probeert er iets ‘constructiefs’ mee te doen en geeft op scholen lezingen over dit soort gewelduitbarstingen, samen met de moordenaar van haar man. Wekelijks moet hij voor een volle klas vertellen wat er precies op die dag gebeurde, wat hij deed. Daarna rijden ze weer samen in de auto naar huis, alsof dat het normaalste is van de wereld.

Deze One Night Stand aflevering is in meerdere opzichten een proces. Het verwerkingsproces van de weduwe, het proces van dader Aron om weer iets van een leven op te bouwen en het proces dat zij hem aandoet, door hem elke week weer met zijn eigen daden te confronteren. Het lijkt bijna op een vorm van wraak. Als hij niet uit zijn woorden komt, hyperventilerend uit de klas rent, geeft dat haar een soort voldoening. Doet hij het goed, bewonderen mensen zijn moed om er zo open over te vertellen, dan is de lezing niet geslaagd.
De rest van Karina’s leven blijft jammer genoeg redelijk onderbelicht. Maar misschien is er ook niet veel meer te vertellen. Alles staat in het teken van haar bijna obsessieve lezingen. Zozeer dat ze op een gegeven moment de uitreiking van het zwemdiploma van haar zoontje mist. Het schijnt alsof de wereld doordraait, zonder haar. Pas op het einde wordt duidelijk waarom zij deze confrontatie nodig heeft, waar ze naar op zoek was.

Door het gebruik van een handheld camera doen de beelden vaak documentaireachtig aan. We volgen het dagelijkse leven van Aron, zo lijkt het. De vele close-ups werken desoriënterend, waardoor het verhaal een universeel karakter krijgt. Het had overal kunnen gebeuren, lijkt de regisseur te willen zeggen. Plaats en datum doen er niet toe. Waar het om gaat is de worsteling van de twee personages om weer grip op hun leven te krijgen. We zien ze dicht op de huid gefilmd, maar wat er in hen omgaat, daar krijgen we helaas niets van mee. Hierdoor blijft het vaak gissen naar beweegredenen en gevoelens in deze uitzonderlijke situatie.

Ondanks het gebrek aan uitleg en conversatie heeft de kijker in het begin al snel door dat Aron iets vreselijks heeft gedaan, maar regisseur Jenneke Boeijink weet het verhaal zo te vertellen dat je alsnog met hem meevoelt. Dit is tegelijkertijd het sterke punt van de film en het wrange aan het hele fenomeen van zinloos geweld. Aron is geen slechterik, maar een onzekere jongen die worstelt met zijn verleden. Geen veelpleger, geen typisch crimineeltje. Je ziet hoe één moment het leven van meerdere mensen voorgoed kan veranderen. Dat er geen reden achter zat, maakt dit eigenlijk alleen nog maar erger.

Recensie: Overmorgen

Het komt altijd anders dan je denkt

Helemaal losgaan op het eindexamenfeestje, romantisch zoenen op een boot met de eerste grote liefde en dan thuis nog even zusje Senna instoppen. Een momentopname uit het leven van Thijs. Hij is klaar met school, geniet van de nieuwe vrijheid, maakt grote plannen voor zijn toekomstig studentenleven met zijn beste vriend in Rotterdam. Thuis zorgt hij voor zijn zusje als moeder het even te druk heeft en vindt dit allemaal prima. Hij houdt van zijn zusje en hij houdt van het leven. Lekker zeilen in de mooie boot die hij van zijn vader heeft gekregen.

Ondanks deze onbevangen scènes voelt de kijker al snel dat er iets in de lucht hangt. De overduidelijke titel Overmorgen was hier niet eens voor nodig geweest. Thijs moet net iets te veel de vaderrol in het gezin vervullen. Het wachten op de bus en later op de vader duurt net iets te lang.

Als de jongen hoort dat zijn vader in het ziekenhuis is opgenomen, is hij stom verbaasd. Niemand heeft hem iets verteld. Wat er dan gebeurt, maakt duidelijk hoe moeilijk het voor Thijs is om een plek te vinden tussen twee gescheiden ouders, in het nieuwe leven van zijn vader en in de nieuwe fase van zijn eigen leven. Hij probeert zich sterk te houden, door te gaan met waar hij mee bezig was, maar dat wordt steeds moeilijker. Ineens is hij geconfronteerd met heel andere problemen dan de inrichting van zijn nieuwe studentenhuis. Zijn rol als sterke grote broer en zoon dreigt af te brokkelen en hij vlucht.

Naar de boot van zijn vader, dat de rode draad van het verhaal lijkt te zijn. Als het enige dat Thijs verbindt met zijn vader, als toevluchtsoord wanneer hij niet verder weet, en als hoofdrol in de mooiste vriendendienst die Thijs’ beste vriend hem op het eind bewijst.

Regisseur Natasja André de la Porte weet de veranderingen in het leven van de jonge protagonist met intieme camera-instellingen en mooie sobere shots heel dichtbij te brengen. In confronterende close-ups ziet de kijker de worstelingen van de protagonist, de pijn die hij probeert te verdringen, maar die toch naar boven komt. Juist doordat grote dramatische scènes vermeden zijn, komt zijn innerlijke worsteling zo dichtbij. Het zit hem in het detail. De manier waarop hij helemaal overdreven begint te dansen, de tranen die heel langzaam over zijn wang rollen, de kleine veranderingen in zijn gezichtsuitdrukking die in één lange shot zijn gefilmd. Het contrast met beelden van het uitgestrekte zomerse landschap versterkt dit effect. De grote wereld, tegenover de chaos in Thijs zelf. Het onverwachte kan je altijd overkomen, lijkt de regisseur met dit verhaal te willen zeggen. Je kunt nog zo veel plannen maken, vaak komt het toch anders dan je denkt.

De jonge acteur Houk van Warmerdam zet zijn personage overtuigend sympathiek neer. De kijker voelt met hem mee, voelt zijn enthousiasme en zijn liefde voor de mensen om hem heen en voelt zich beklemd als hij ziet hoe deze wereld uit elkaar valt. Samen met de gevoelige en heldere cinematografie levert dit een aangrijpend portret van een jongen die zich ineens geconfronteerd ziet met een onverwachte wending in zijn leven.

Recensie: Mama

De pijn van het verlies

Dat er in dit gezin iets niet klopt, is al in de tweede scène van ‘Mama’ duidelijk. Eerst dansen Jura en haar broertje Joram nog uitbundig voor de neus van hun vader, maar dan hangen ze met z’n drieën op de bank en blijkt snel dat vader Wim niet in staat is om de kinderen op een liefdevolle en gepaste manier naar bed te brengen. Jura moet haar broertje zelf instoppen en volwassen woorden spreken, terwijl ze zelf nog maar elf jaar oud is.

En wie is die vrouw die ’s avonds laat komt en samen met papa mama’s kleren in dozen stopt? Mama is uit dit gezin verdwenen. Dat wordt al snel duidelijk. Maar over de reden laat regisseur Beri Shalmashi de kijker lang gissen. Langzamerhand ontvouwt zich stukje bij beetje de hele tragiek van het verhaal en wordt duidelijk met wel k verlies het kleine gezin te kampen heeft.

Terwijl Joram met zijn prille leeftijd van vijf jaar nog te klein is om te begrijpen wat er is gebeurd, snapt Jura dit al wel. Helaas, zou je bijna zeggen, want dit betekent niet dat ze ook in staat is om ermee om te gaan. Ineens lijkt Jura echter een tijdelijke oplossing te vinden voor de leegte die haar moeder heeft achtergelaten. Cassettebandjes ingesproken door haar moeder lijken het meisje dichter bij mama te brengen. Daarom doet ze er ook alles aan om deze in haar bezit te krijgen. Voor elke verjaardag is er een bandje. Mama kon natuurlijk niet weten dat Jura de bandjes zou vinden en meteen naar álle verhalen zou gaan luisteren. Zo hoort een klein mollig meisje verhalen over dingen die ze misschien nog niet begrijpt, over uitgaan en seks, over moeders relatie met papa en over depressies. Maar begrijpen hoeft ook niet. De stem die haar lief en slim noemt en die vooral zegt dat ze er altijd zal zijn, ook al is ze er niet echt, dit is wat Jura nodig heeft.

Terwijl het leven om haar heen verder gaat, sluit zij zich af van de wereld en luistert naar de stem van haar moeder. Deze opzet maakt het verhaal erg aangrijpend. Het schrijnende contrast van beelden van een vrolijke kermis met als geluid de stem van een vrouw die probeert om in de toekomst te kijken en haar verdwijnen voor haar dochter iets dragelijker te maken, maakt deze afwezigheid bijna voelbaar.

Shalmashi heeft een heel ontroerend beeld geschapen van een fragiel gezin, waarin iedereen op zijn eigen manier met een enorm gemis moet omgaan en niemand er daadwerkelijk in slaagt. Zelfs Joram lijkt niet echt plezier te beleven aan zijn cola, terwijl hij die nu toch eindelijk mag, nu mama er niet meer is. De pijn van het verlies zit juist in de details. Jura in haar moeders trouwjurk op school, Wim die in een zee van luchtballons voor Jorams verjaardag voor zich uit staart, het dagelijkse bezoek bij de Chinees en de plek aan tafel die van mama was en volgens Jura van mama moet blijven.

Ondanks het enorme verdriet laat de regisseur de kijker niet wanhopig achter. Het leven gaat verder lijkt hij in de laatste scène te willen zeggen. En dat is, na de impact van het onderwerp en naast de geweldige prestatie van voornamelijk de jeugdige cast, misschien wel de grootste prestatie van de regisseur.

Recensie: FLYSK

Maniakale liefde met een knipoog

Het verhaal lijkt simpel, een liefdespaar dat zijn droom wil waar maken heeft op een klein eilandje een hotel opgeknapt en zit te wachten op de eerste gasten. Of beter gezegd: de eerste gast, want het hotel heeft maar één kamer en is bovendien ook het enige gebouw op het hele eiland. De ongewone uitgangssituatie voor een absurd verhaal is geschapen.

De relatie van het stelletje is op zijn zachtst gezegd verwarrend. Op het ene moment vliegen ze elkaar in de haren en maken ze elkaar voor rotte vis uit. Twee tellen later zijn ze zoenend en vrijend op weg naar bed en alleen de komst van de eerste gast weerhoudt hen van de goedmaakseks. Al snel wordt duidelijk dat de vrouw heel andere gevoelens bij ‘de droom’ heeft dan haar man. Terwijl hij probeert vast te houden aan zijn ingewikkeld regelsysteem dat voor één gast ridicuul blijkt te zijn, is zij op zoek naar een ontsnappingsmogelijkheid uit het eenzame bestaan op het eiland. Deze denkt zij te vinden in die ene eerste gast die, geheel in het licht surreële stramien van deze film, op haar toenaderingspogingen in gaat, waardoor de hoteleigenaar zich genoodzaakt ziet om op een drastische manier in te grijpen.

Het eigenlijk best dramatische onderwerp van een stelletje dat uit elkaar gegroeid is en wier droom niet blijkt uit te komen wordt door regisseur Albert Jan van Rees op een tragikomische manier verteld. De kijker zit voortdurend te twijfelen of hij medelijden moet hebben met de neurotische personages of moet lachen om de eigenlijk ronduit belachelijke gebeurtenissen. De overdrijvingen van de hele situatie laten tegelijkertijd de komische en de tragische kant van het verhaal zien. En daarin ligt de kracht van ‘Flysk’; door de serieuze ondertoon worden de grappen niet een en al slapstick, maar behouden ze een zekere pijnlijke scherpte.

Op het eind wordt het verhaal helaas iets te overtrokken, waardoor de humor juist verdwijnt, maar hoe moet je ook een door en door absurd verhaal laten eindigen zonder er nog een schep bovenop te doen? Op het eind kijk je in ieder geval met heel andere ogen naar het aan het begin zo idyllisch ogende eilandje.

Recensie: Finnemans

Als alles ineens anders wordt

Finns leven is wat je bijna clichématig normaal kunt noemen. Hij gaat met zijn vader het bos in, de moeder wacht thuis al met het eten en er heerst een en al harmonie. Maar zoals dat zo vaak gaat, de schijn bedriegt. Op een dag komt Finn thuis en treft zijn vader in de woonkamer aan, gekleed in een jurk van zijn moeder. Binnen enkele seconden begint Finns vertrouwde wereld te wankelen. Hij is in shock.
Tot die tijd was hij een gewone vijftienjarige puber en deed wat jongens op die leeftijd doen; aftrekken met het oog op een pin-up poster boven bed, stoerdoen tijdens het paintballen met vrienden en eerste flirtpogingen ondernemen met een klasgenootje.
De ontdekking dat vader Roelof liever een vrouw wil zijn, verstoort dit puberleven behoorlijk. Finn wordt zonder pardon in de wereld van de volwassenen geslingerd, ook omdat zijn ouders in hun hulpeloosheid juist bij hem te rade gaan.

Op een leeftijd waar de jongen op zoek is naar zichzelf, naar een eigen identiteit, blijkt de identiteit van zijn rolmodel, zijn vader, helemaal niet te kloppen en wordt aan hem gevraagd om zijn wereldbeeld zomaar overhoop te gooien. Dit is te veel voor Finn, hij trekt zich meer en meer terug. Zelfs het meisje dat hij op het oog had, stoot hij terug, bang dat het geheim van zijn gezin uit zou komen.

Dit meisje blijkt echter zijn redding. Lizzie (tegelijkertijd kwetsbaar en stoer gespeeld door Abbey Hoes) is alles behalve terughoudend en confronteert Finn met zijn probleem. Zij is dan ook degene die het hem mogelijk maakt om met andere ogen naar zijn vader te kijken.
De tweede aflevering van de One Night Stand serie is hiermee weer een ‘coming of age’-verhaal. Regisseur Thomas Korthals Altes slaagt erin de verandering van Finn, de tweestrijd waarin hij zich bevindt, overtuigend over te brengen. Op het ene moment is hij nog een kind dat huilend onder zijn bed kruipt. Twee tellen later heeft hij zijn eerste seksuele ervaringen en is hij op weg een man te worden. De titel vat dit heel mooi samen. Finnemans is niet alleen een troetelnaam voor de protagonist, het woord suggereert ook de worsteling met zijn eigen mannelijkheid.

Het enige minpuntje is dat de film in te korte tijd te veel probeert op te lossen, waardoor er niet genoeg tijd is om ruimte te geven aan alle lagen van de problematiek. De twijfels en schuldgevoelens van de vader, de teleurstelling en zoektocht naar een oplossing van de moeder en de gevoelschaos van Finn, alles wordt binnen vijftig minuten opgelost.
De uitstekende cast maakt dit gelukkig weer goed. Remko Vrijdag zet overtuigend een man in het verkeerde lichaam neer en Susan Visser weet ook in korte scènes de machteloosheid en onzekerheid van moeder Myla uit te beelden. De grootste prestatie levert echter de jonge acteur Jelmer Ouwerkerk die zonder overdrijvingen een uit evenwicht gebrachte, gekwetste jongen verbeeldt die op de grens tussen kindheid en volwassenheid staat.

Door een terughoudende cameravoering en een goede dosering van extreme close-ups, beleeft de kijker het verhaal aan de ene kant door Finns ogen, maar ziet tegelijkertijd ook van dichtbij wat de gebeurtenissen met de jongen doen. Hierdoor ontstaat een gevoelig beeld van en jongen die zijn eigen wereld in een klap ziet veranderen. Het is bijzonder knap dat Korthals Altes dit weet te vertellen zonder er een en al drama van te maken. Er mag ook gelachen worden en dat maakt het verhaal juist realistisch en aangrijpend.

Recensie: BIZ

Vechten voor vrijheid binnen de eigen traditie

One Night Stand 5 – BIZ


Biz (Wij), dat is niet alleen de titel van deze One Night Stand aflevering, het is ook de essentie ervan. Wij. Is dat de relatie tussen twee mensen, het intieme, vertrouwde samenzijn binnen een huwelijk? Of is dat de familie, de schoonmoeder voor wie je alles doet en de zwager die waakzaam op je let? Met deze vraag wordt de jonge Nederlands-Turkse Esin geconfronteerd. Als moderne westerse vrouw wil ze het leven leiden dat bij haar past. Als succesvolle makelaar huizen verkopen, ontspannen in het zwembad en genieten van de gezelligheid in het nieuwe huis samen met de kersverse echtgenoot.

Al snel blijkt dat haar schoonfamilie andere plannen heeft. Eerst bepaalt ze de inrichting van de woning, dan het werk van de zoon en uiteindelijk moet het stel weer helemaal in het ouderlijke huis intrekken, allemaal voor hun bestwil natuurlijk. Daarom ziet echtgenoot Serkan er ook geen probleem in. En wat is er eigenlijk mis met snel kinderen krijgen?

In dit multiculturele drama treffen twee generaties op elkaar die in verschillende culturen zijn opgegroeid. Esin wil haar leven niet opgeven en begrijpt niet waarom haar man ineens zo traditioneel geworden is. De Turkse familiegezindheid waarin angst voor roddels de boventoon voert botst met de westerse waarden van vrijheid en individualisme. Regisseur Janice Pierre laat de centrale vraag naar het ‘wij’ niet alleen in de plot terugkomen, maar speelt er ook op een visueel vlak mee. De intieme, tedere en verliefde scènes tussen het echtpaar onder de douche en in bed staan in scherp contrast met de afstandelijkheid die tussen hen heerst in de drukte van de familie. Dat deze vertrouwelijke scènes in de loop van de film steeds minder worden, laat niets goeds vermoeden.

De ontspanning in het zwembad is iets van Esin alleen. Dit is tegelijkertijd haar vrijheid en haar eenzaamheid in haar beslissingen. Maar dit is ook waar ze voor vecht als het net van de familie zich steeds dichter om haar sluit en haar dreigt op te sluiten. Fatma Genç zet overtuigend een jonge vrouw neer die kwetsbaar, maar strijdbaar tegelijk is. De close-ups benadrukken niet alleen haar schoonheid, maar ook haar wilskracht, die in zo’n cultuur alles behalve vanzelfsprekend is. Helaas blijft het personage van Serkan een beetje onduidelijk, waardoor het einde erg open blijft. Wil hij wel met zijn moderne vrouw mee die ‘haar leven komt ophalen’? Voor welk ‘wij’ kiest hij? Een mooie en gevoelige schets van een jonge vrouw die vecht voor een eigen plek binnen haar traditie.

Recensie: Bon Voyage (Telefilm)

Goede reis zonder vertrek

Een volgepropte familieauto staat op de oprit, de achterklep nog open. Vader is druk bezig met inpakken, moeder heeft net de laatste boodschappen gedaan. De jongste sleept haar koffertje naar de auto en neemt afscheid van het huis, terwijl haar oudere zus nog snel een openingszinnetje in het Frans in haar hoofd stampt en het broertje zijn beste vriend gedag zegt.

Met dit typische tafereel, dat zich aan het begin van de zomervakantie vermoedelijk op talloze plekken in dit land afspeelt, begint Bon Voyage. Maar het wordt geen ‘goede reis’, helemaal geen reis zelfs, want vlak voor vertrek belt de huisarts: opa is ongeneeslijk ziek, kanker.
Het gezin blijft thuis.

De herkenbaarheid van de beginscène, die de hele film door steeds weer opduikt, is meteen één van de krachten van deze Telefilm. Het is de regisseur gelukt daarmee niet de overbekende clichés uit te melken, maar de kijker juist door de vertrouwde details in het verhaal te trekken en mee te laten leven.

Elk familielid blijkt anders om te gaan met de nieuwe situatie en zo ontspint zich een mozaïekverhaal dat eigenlijk niet was gebeurd als alles naar plan was verlopen. Terwijl vader Fred met dochtertje Jasmijn probeert voor zijn schoonvader te zorgen, zoekt moeder Tine juist de afleiding. Zoon Jochem, eerst helemaal blij dat hij thuis kon blijven en dus verder met zijn beste vriend aan hun boomhut zou kunnen sleutelen, komt erachter dat die vriend ondertussen al een nieuwmaatje heeft gevonden en ineens meer geïnteresseerd is in meisjes dan in jongensavonturen. En dan is er natuurlijk nog dochter Anouk die maar één plan heeft: ontmaagd worden. Als dat niet in Frankrijk kan, dan maar thuis.

Elke verhaallijn is op zichzelf de moeite waard. Klein, teder en vaak herkenbaar en tegelijkertijd toch boeiend. Anouk, zo gefocust op het vinden van een ‘echte’ man, merkt niet dat de ware eigenlijk al de hele tijd bij haar in de buurt is. Haar onzekerheid is vaak in kleine details mooi in beeld gebracht. Een volgens haar verleidelijk blik zorgt bij de kijker voor een glimlach, zij het uit medelijden of uit ontroering.
Het personage van de moeder blijft misschien nog het vaagst. Ze heeft moeite met de ziekte van haar vader. Pas later blijkt dat de reden daarvoor in het verleden ligt, maar ook dit verklaart niet haar afstandelijke houding tegenover haar man en kinderen. Dat ze niet tot haar puberende dochter kan doordringen, lijkt nogal begrijpelijk, maar het is soms bijna pijnlijk om te zien hoe ze de goede bedoelingen van haar man niet kan aannemen en hem daardoor voor het hoofd stoot. En nog erger misschien dat ze niet kan ingaan op de vragen van haar jongste dochter, die als enige in het gezin op een open manier met de nabije dood van haar grootvader bezig lijkt te zijn.

Dit levert aan de ene kant confronterende, maar tegelijkertijd ook heel intense momenten op, zoals de scène waarin opa Jasmijn dan maar meeneemt naar een crematorium, om haar te bewijzen dat mensen toch echt gewoon worden verbrand. Of het moment bij de wastafel na een dagje werken in de tuin met zijn tweeën. “Als je dood bent, neem ik die zeep mee,” zegt het kindje ineens. Om eraan te kunnen ruiken en zo de herinnering aan opa op te halen als zij of iemand uit het gezin verdrietig is. “En als die op is, kopen we nieuwe. Zo ben je er dan voor altijd,” lacht zij en gaat verder in haar spel. Geen dramatiek of grote gebaren, juist zo’n kleine onschuldige uitspraak maakt het onvermijdelijke afscheid zo reëel.

Bon Voyage is niet alleen een reis die niet door zou gaan. De titel staat ook voor de ‘reis’ die elk familielid in deze paar weken doormaakt in zijn veranderende leven. En natuurlijk voor de laatste reis, die onafwendbaar boven deze zomer hangt.
De puzzelstukken van de persoonlijke verhalen komen uiteindelijk allemaal tot een eigen einde. Geen bombastische tragische scènes, maar ook dit afscheid is klein en juist daarom zo indringend. De symboliek van het vuurwerk zou men als kitsch kunnen ervaren, maar het is een geslaagde manier om de verhaallijnen weer aan elkaar te knopen, zodat er een film ontstaat over een gewoon gezin dat worstelt met alledaagse gebeurtenissen en een groot verlies. Zachtjes, subtiel en juist daarom aangrijpend.

Recensie: Spetters (2012)

Coming of Age in Maassluis

Scenario: Gerard Soeteman
Regie: Paul Verhoeven

Met: Renée Soutendijk, Peter Tuinman, Hans van Tongeren, Toon Agterberg, Maarten Spanjer, Rutger Hauer, Jeroen Krabbe, Hans Veerman, Kitty Courbois, Hugo Metsers Sr. Rudi Falkenhage. E.v.a.

Spetters veroorzaakte in het jaar dat de film uitkwam (1980) behoorlijk wat ophef. Nederland was duidelijk nog niet klaar voor de expliciete seks scenes die erin getoond werden. Er werd letterlijk niets verhuld…Nu, ruim 30 jaar later kijken we daar toch genuanceerder tegenaan. Het verhaal en de verfilming ervan zijn nog altijd actueel en de moeite van het bekijken waard. Vandaar dat de film enigszins opgepimpt werd en nu op DVD te koop is.

Hoewel doorgaans door filmmakers voor Amsterdam gekozen wordt is ditmaal Maassluis het filmisch decor van een drietal jongens die een gemeenschappelijke hobby hebben: motorcrossen. Hun grote voorbeeld is Gerrit Witkamp, gespeeld door een toen nog piepjonge Rutger Hauer. En dan is er ook nog Fientje, het uitdagende zusje van de snackbarhouder (Peter Tuinman). Vanuit hun morsige sleurhut verkopen ze hun vette waar tijdens de wedstrijden. Als op een dag de meute dreigt de kroketten en de friet niet te betalen grijpt ze er een, een Hells Angel, bij de strot (Hugo Metsers sr) en dreigt kokende olie over z’n bast te gieten. Dit ziende kiest men eieren voor z’n geld en wordt prompt de knip getrokken en is meteen haar reputatie als kenau gevestigd.

De drie musketiers zien Fientje dan ook helemaal zitten en proberen haar te versieren. Maar deze jonge dame bepaalt zelf wel wie er met haar de ,bedstee’ deelt. Het is een zakenvrouw pur sang en de hoogste bieder wint. Haar standaardvraag is ,, heb je poen?” Slechts het geknisper van de bankbiljetten verhoogt haar libido.

Behalve motorcrossen en achter Fientje aanzitten speelt er zich nog een heus drama af. Een van de jongens (Hans van Tongeren) krijgt een vreselijk motor ongeluk waardoor hij bijna totaal verlamd raakt. Behalve in een gemotoriseerde rolstoel karren kan hij niks meer. Zijn vriendin Maja (Marianne Boyer) probeert hem te helpen maar hij stuurt haar weg. Uiteindelijk maakt hij op een gruwelijke manier een eind aan zijn leven door zich met zijn rolstoel op een drukke snelweg te begeven, tegen het verkeer in….Er blijft niets van hem over.

Een trieste bijkomstigheid is dat de acteur die deze rol speelde, Hans van Tongeren, kort na het uitkomen van Spetters echt zelfmoord pleegde. Gelukkig humaner dan in de film.
Zoals het een drama betaamt is er ook nog een happy end. Snuggere Fien gaat verder met Hans (Maaarten Spanjer), de eeuwige loser in Spetters, en ze openen een combi van kroeg/disco/snackbar aan de kade van Maassluis. Ter meerdere glorie en vermaeck van het saaie leven daar.. En ze leefden nog lang en gelukkig!


Conclusie:
Deze film, hoewel gedateerd, heeft nog niets van z’n waarde ingeboet. Behalve een show van nu gearriveerde en beroemde acteurs en actrices in hun jonge jaren is het verhaal zelf nog springlevend en leveren de snelle afwisseling van de scenes een fascinerend beeld op van jongeren op weg naar ,morgen’ met hun dromen, hun teleurstellingen, hebzucht en soms eenzaamheid. Er is niets nieuws onder de zon……

Spetters is een belevenis en de moeite van een plaats in uw dvd collectie waard. Al was het maar als document uit een vervlogen tijd.

Recensie geschreven door: Geert Gielissen

Recensie: Hemel (2012)

Deze prozaïsche naam dekt de lading van de film maar gedeeltelijk.
Eerder is het een zoektocht naar oeverloze bevrediging der zinnen en
ontbeerde (moeder)liefde tegen het decor van de Amsterdamse uitgaans scene.

Acteurs: Hanna Hoekstra, Hans Dagelet, Rifka Lodeizen, Mark Rietman, Eva Duyvestein

Regie: Sacha Polak

HEMEL volgt het leven van een jonge vrouw ( debuterende actrice Hanna Hoekstra) die alleen opgroeide met haar vader.
Ze kan zich een bestaan zonder hem niet voorstellen en de mannen die ze, scoort’ neemt ze niet serieus.
Die zijn er alleen maar om te versieren. Soms blijkt dat spel grens- overschrijdend en gevaarlijk.
Maar het keerpunt komt als vader Gijs ( Hans Dagelet) in Sophie (Rifka Lodeizen) zijn grote liefde vindt.
Nu komt Hemel pas echt in actie!

Als een , belle de jour’ vlindert graatmagere Hemel door de uitgaansgelegenheden van onze hoofdstad om en passant links en rechts mannen op te pikken en mee naar huis te nemen. Serieus neemt ze ze niet. DE man in haar leven is haar vader Gijs ( een prachtrol van Hans Dagelet) , de charmante veilingmeester van Christies. Zodra een van diens liefjes te ,dichtbij’ komt zet ze die vrouw genadeloos voor schut om tijdens een vernissage keihard te zeggen: ,, en dit is de ex vriendin van mijn vader” . Gene alom, afgewende gezichten en een geïrriteerde vader als resultaat.

Maar het wordt pas echt menens als veilingmeesteres in opleiding Sophie (Rifka Lodeizen) haar intrede doet. ,, We gaan samenwonen” deelt hij Hemel plompverloren mede….Voor Hemel is dit een ,oorlogsverklaring’ maar charmante Sophie laat zich niet verdrijven door jaloerse Hemel die vreest nu echt ,pappies kleine meid’ af te zijn.
Om wat ruimte te creëren neemt Gijs haar mee naar het Spaanse Sevilla. Opgetut zit ze met hem in een poep chique restaurant waar de ober haar aanziet voor de vriendin van haar vader.

,, She’s my daughter’ duidt Gijs de situatie aan de ober die zich uitbundig begint te excuseren. Hemel geniet van de situatie. ,, Wat wil je eten? Vraagt Gijs haar en op verwende toon roept ze ,, kip met appelmoes! Ik wil kip met appelmoes!! Maar resoluut grijpt pa in en het wordt het driegangen menu van de week.

Terug in het Amsterdamse wordt ze verliefd op een getrouwde medewerker van haar vader, gespeeld door Mark Rietman. Als ze samen in bed liggen vertrouwt Hemel hem toe ,, jij hebt echt de lekkerste lul die ik ooit in me gehad heb. Hij past zo lekker! Ben je al een eerder vreemd gegaan?”
Wat hij schoorvoetend ontkent. Zegt ze ,, en wat noem je dit dan?”
,,Dit is anders” antwoordt hij.

In de slotscène loopt Hemel in de stromende regen ( haha inderdaad Hemelwater!) naar zijn huis om hem op te halen. Als zijn vrouw Bregje opendoet en ze het meisje als een verzopen kat op de stoep ziet staan, noodt ze haar binnen en troost haar met een kopje thee. En dan krijgt Hemel spontaan een bloedneus die door haar liefdes concurrente wordt gedept.

Hemel won terecht de Fiprisci award tijdens het jaarlijkse Filmfestival van Berlijn. Het is een onderhoudende film over een meisje dat op zoek is naar genot en avontuur maar ,deepdown’ een moederfiguur mist en deze zoekt in haar vader. Eigenlijk is ze, ondanks haar promiscue gedrag alleen maar op zoek naar moederliefde. Iets wat ze nooit heeft gekend en ook niet vindt….

Waardering: 4 sterren ****

Filmdetails:
DVD voor 16 jaar en ouder. Expliciete seks scenes. Duur 80 minuten.

Extra’s:
interview met hoofdrolspeelster Hanna Hoeksta, Helena van der Meulen en regisseur Sacha Polak die onder meer vertelt dat her verhaal stoelt op haar eigen leven en ze het maken van de film eigenlijk een hele klus vond. Maar zegt ze desgevraagd ,, het is wat ik het allerliefste doe in mijn leven!

Recensie: SINT

Eindelijk. Het heerlijk avondje was gekomen.
Eindelijk. Dick Maas regisseerde weer een heerlijk avondje griezelen.
Eindelijk. Voor het eerst in mijn leven kwam het beeld van Sinterklaas die over de daken rijdt – elke Hollander heeft zich dit beeld op een bepaald moment in z’n leven geschetst – daadwerkelijk tot leven.

In tijden heeft een Nederlandse film niet zoveel media aandacht gehad als ‘Sint’. Het is dan ook wel spelen met vuur; de goedheiligman is voor onze Nederlandse cultuur toch een ‘heilig’, onaangetast instituut. Nu is hij een moordende psychopaat. Een hoop ophef over de poster was het gevolg en wie weet wat deze film allemaal nog meer teweeg zal brengen. Als op 5 december ineens geen hulpsinterklazen meer worden toegelaten tot de huizen van de families die ze inhuurden, weten we genoeg.

Het verhaal begint in het Amsterdam van de 17e eeuw. Sint is een barbaarse bisschop die met zijn gevolg plunderend en moordend door de stad trekt. Het volk komt in opstand dor hem met zijn gevolg levend in brand te steken, op zijn boot.
In de jaren ’70 komen we bij een gezin dat zich voorbereid op sinterklaasavond. De kinderen verdwijnen in de schoorsteen en vader en moeder worden bruut vermoord. Een van de kinderen overleeft, omdat hij in de varkensstal was. Hij ziet pieten vertrekken via het dak van zijn ouderlijk huis.
Het heden. Een duidelijk overspannen agent, Goert, maakt zich zorgen, omdat het dit jaar, voor het eerst in 40 jaar, weer volle maan is op 5 december. De geest van Sint zal dan weer komen om onschuldige kinderen (en de volwassenen die hem daarbij kruisen) op te halen en te vermoorden. Net zoals dat 40 jaar geleden bij zijn familie gebeurde. Natuurlijk gelooft niemand de geobsedeerde agent.
Ondertussen zien we Frank, gespeeld door Egbert Jan Weeber. Op 5 december speelt hij Sinterklaas om bij te verdienen, samen met twee vrienden. Onderweg komen ze echter ‘Sint’ en zijn gevolg tegen en zijn vrienden worden op brute wijze vermoord. Wanneer ook zijn ex-vriendin pakjesavond niet overleefd, wordt Frank als verdachte aangehouden. Hij ontmoet bij toeval politieman Goert, die zelf een manier heeft gevonden om een einde te maken aan de terreur van deze Sint. Frank moet wel mee en samen proberen ze Sint voorgoed te stoppen en ondertussen uit de handen van de politie te blijven.

Alhoewel een film, na zoveel discussie en aandacht, vaak de hoge verwachtingen niet waarmaakt, was ‘Sint’ een uitzondering. Dick Maas is er weer en dat was aan alles in de film te merken. Grote regisseurs worden regelmatig aangeduid als ‘auteurs’, omdat in de film een duidelijke handtekening van de desbetreffende regisseur te ontdekken valt. Om Maas te rekenen tot de groten der aarde is misschien iets optimistisch, maar een eigen signatuur heeft hij zeker.
Het duidelijkst kun je dit merken in een tweetal dingen. De manier waarop Maas de spanning opbouwt, verschilt niet veel met de manier waarop hij dat deed in ‘Amsterdamned’, waarmee je ‘Sint’ onwillekeurig toch af en toe gaat vergelijken. Het gebruik van muziek en de manier waarop de montage op een spannend moment precies het juiste ritme pakt, is typisch voor het genre en is iets wat Dick Maas uitstekend beheerst. Maar vergeleken met ‘Amsterdamned’ is er nu bij Sint, uiteraard, een en ander verbetert. De film is visueel erg aantrekkelijk en ook de special effects – sint galoppeert met zijn schimmel loeihard over de daken – zijn van hoog niveau. Ook het acteerwerk is verbluffend. Huub Stapel, die de titelrol vervult, werd voor het uitkomen van de film veelvuldig in interviews gevraagd waarom hij een rol speelde waarin hij geen tekst had. (Zijn enige tekst ‘ zijn hier nog stoute kindertjes’ sneuvelde in de montage) Stapel meende dat deze rol niet door een edelfigurant gespeeld mocht worden, omdat acteren nog steeds een vak is, tekst of niet. Dat hij daar gelijk in heeft gekregen, blijkt wel uit het resultaat.

Het andere kenmerkende van een Dick Maas film, is zijn gevoeld voor humor. De film is een horrorfilm, maar zo nu en dan een harde grap zorgt ervoor dat er regelmatig hardop gelachen werd tijdens de première. Vooral wanneer een beetje de draak werd gestoken met de fabeltjes die rond het sinterklaasverhaal bestaan, waardoor een soort zelfspot op onze cultuur ontstaat, was het grappig. Door humor in een dergelijke film te verwerken, weet je het geheel meteen weer een beetje te relativeren.

Van tevoren had ik geen moment gedacht dat ik mee zou kunnen gaan in het verhaal. Sinterklaas is een instituut, een bijna mythisch figuur waarmee we al van kleins af aan opgevoed zijn en die deel uitmaakt van onze geschiedenis. Diezelfde Sinterklaas als kindermoordenaar, met zijn knechten als barbaarse partners-in-crime? Ik dacht dat het een flauw en lachwekkend spektakel op zou leveren.
Dick Maas heeft mij echter verrast met een lekkere griezelfilm, waar ik prima in op kon gaan. Zo nu en dan steeg er zenuwachtig gegiechel op, wanneer er een schrikmomentje in de film zat. Maas paste meestal de ‘surprise’ methode toe. Je weet als kijker niet precies wat er gaat gebeuren, maar door de keuze van long shots afgewisseld met POV’s en de spanningopbouw in de muziek (want waar zou deze film geweest zijn zonder deze spannende muziekjes), weet je dat er iets gaat komen. Op het moment dat er dan daadwerkelijk een moord wordt gepleegd, of iemand wordt ineens weggetrokken, schrik je nog steeds flink. Het enige wat ik jammer vond, was dat deze manier van spanning opbouw eigenlijk de hele tijd werd toegepast, waardoor het wel enigszins voorspelbaar werd.
Toch maakt de zeer geloofwaardige Stapel als barbaarse Niklas veel goed. Ook de inleiding van de film, waarin je Sint in de 17e eeuw ontmoet als barbaarse bisschop die vervolgens met zijn gevolg levend verbrand op zijn schip, waarna zijn geest elke 40 jaar terugkomt, vond ik sterk. Sint is nu een geest die zich wil wreken, omdat hij door de Amsterdamse bevolking is vermoord. Hij heeft een motief en dat is sterker dan wanneer Sinterklaas zomaar een psychopaat was.

Als je van ‘Sint’ wil gaan genieten, is er een ding wat wel belangrijk is: je moet van het genre houden. Hoofden die door de sneeuw rollen, lijken die uit schoorstenen tevoorschijn komen, ledematen die afgesplitst worden door middel van de staf van Sinterklaas, je moet hier in op kunnen gaan. Want Sint is geslaagd als horror film en verzorgd een heerlijk avondje griezelen, maar als je op zoek bent naar een goed verhaal of je emoties mee wilt laten gaan in het verhaal, dan is Sint niet de juiste keuze.

Wat ik in elk geval wel weet, is dat ik op 5 december Sinterklaas dit jaar even niet binnen laat.

Tekst: Amy Schutte

Ik ben een meisje

De NCRV-jeugddocumentaire Ik ben een meisje van Susan Koenen is opnieuw in de prijzen gevallen. Op FilmFest in Los Angeles is de documentaire uitgeroepen tot ‘Best Short Documentary’. Begin deze maand won Ik ben een meisje de ‘Audience Award for Best Short Documentary’ op het Transcreen Filmfestival in Amsterdam en de ‘Panasonic Award for Best Short Documentary’ op het Worldwide Short Film Festival Toronto.

Uit het juryrapport: ‘Schitterende cinematografie en een wervelende montage begeleiden de reis van een jonge vrouw, die geboren is als jongen en er intens naar verlangt om volledig vrouw te zijn. Ik ben een meisje toont een inspirerende nieuwe generatie die, meer dan hun ouders durfden dromen, begrip hebben voor moeilijke kwesties rond gender en seksualiteit.’

De vijftien minuten durende documentaire gaat over de veertienjarige Joppe, een meisje dat een oogje heeft op Brian. Maar Brian weet niet dat Joppe eigenlijk een jongen is. Joppe en haar vriendinnen weten het zeker: ze is gewoon een meisje dat per ongeluk in een jongenslijf gevangen zit. Maar hoe vraag je dan verkering aan een jongen als Brian? Zou hij het snappen? En wat is het goede moment om het te vertellen?
Joppe is een mooi meisje van 14 jaar. Ze heeft een oogje op Brian. Maar wat Brian nog niet weet, is dat ze eigenlijk een jongen is. Joppe en haar vriendinnen weten het zeker: ze is gewoon een meisje. Een meisje dat per ongeluk in een jongenslijf gevangen zit. Maar ja, hoe vraag je dan verkering aan een jongen als Brian? Zou hij het
snappen? En wat is het goede moment om het te vertellen?

‘Ik ben een meisje’ is een jeugddocumentaire over genderdysforie en is gemaakt in opdracht van NCRV’s Dokument junior. De film werd medegefinancierd door het Mediafonds.

Regie: Susan Koenen

Nothing Personal

Een jonge rebel en een oude filosoof dagen elkaar uit in een verhaal over persoonlijke vrijheid en affectie.
Zij is een jonge Nederlandse vrouw, die nadat ze al haar bezittingen heeft weggegooid, kiest voor een leven als zwerver. Ze is op zoek naar rust en vindt deze in het sobere landschap van het Ierse Connemara. Martin is een vijftiger en woont in een afgezonderd huis op het schiereiland …….
Zij is radicaal en eigenwijs. Hij is wijs en ironisch.

Wat hen verbindt is de afzondering die ze beiden ervaren als vrijheid.

Hij stelt haar voor om voor hem te werken in ruil voor kost en inwoning. Zij stemt toe, op één voorwaarde: geen persoonlijk contact, alleen maar werk.

Toch worden ze al snel nieuwsgierig naar elkaar en willen ze hun ‘nothing personal’ deal in stand houden, maar eigenlijk ook breken.
Hij weet dat zij waarschijnlijk weggaat als hij persoonlijker wordt. Zij ziet het toegeven van haar interesse in hem als het opgeven van haar radicale vrijheid.

Hun eenvoudige leven volgt de dagen en nachten, werk en rust, maar brengt de twee langzaam dichter bij elkaar. Wie zal als eerste de deal breken en toegeven dat ze persoonlijke interesse in elkaar hebben?

Regie:
Urszula Antoniak

Producent:
Rinkel Film & TV

Genre: Actie
Jaar: 1998
Duur: 87 minuten

Cast:
Lotte Verbeek
Stephen Rea
Tom Charlfa

De Oversteek

George Sluizer

George Sluizer (Parijs, 25 juni 1932-20 september 2014) was een Nederlands filmregisseur, producer en schrijver.

Sluizer is een zoon van Noorse en Nederlandse ouders, hij studeerde aan de filmschool van Parijs tussen 1954 en 1956 en deed daarna ervaring op als regie-assistent bij Michael Anderson en Bert Haanstra. Hij droeg ook bij aan het script van de film Kleren maken de man. Hij maakte in 1961 een korte film (29 min.) genaamd De lage landen ook wel Land uit mensenhanden (met steun van Haanstra) waarvoor hij een aanmoedigingsprijs won op de Berlinale van 1961.

Sluizer maakte in de jaren erna diverse documentaire films en opdrachtfilms totdat hij in 1972 debuteerde met de langspeelfilm João en het mes. In 1988 maakte hij de Europese klassieker Spoorloos naar het boek van Tim Krabbé met in de hoofdrol Johanna ter Steege. Het succes bracht hem naar Amerika waar hij een Engelstalige versie van de film mocht maken getiteld The Vanishing.

In 1993 begon hij aan de Amerikaanse film Dark Blood. De film begon al met budgetproblemen en Sluizer kwam diverse malen in conflict met actrice Judy Davis. Vervolgens overleed hoofdrolspeler River Phoenix plotseling aan een overdosis drugs. Wat Sluizers doorbraak had moeten worden, wordt nimmer meer afgemaakt. Sluizer vervolgt zijn koers met Crimetime en een aantal Spaanstalige films.
In 2009 komt Sluizers nieuwste film The Chosen One in roulatie.

Filmografie:

1972
João en het mes

1979
Twee vrouwen

1988
Spoorloos – Koop deze film

1992
Utz

1993
Dark Blood

1993
The Vanishing

1996
Crimetime
Mortinho por Chegar a Casa, ook bekend als Dying to Go Home

1998
The Commissioner

2002
La balsa de piedra, ook bekend als Het stenen vlot

2011
Homeland

Dark Blood is een Amerikaanse film uit 1993 van de Nederlandse regisseur George Sluizer.
Door het plotselinge overlijden van hoofdrolspeler River Phoenix is de film tot 2012 nooit afgemaakt. Tot nu. De film gaat in premiere tijdens het Filmfestival Utrecht en zal daarna in de bioscopen te zien zijn.
George Sluizer is in mei te gast in het programma “De Wereld Draait Door” waarin hij vertelt over de film Dark Blood.