Tagarchief: kunstenaar

The End of Fear

end of fearWie is er nog bang voor rood, geel en blauw? Vijftig jaar na Who’s Afraid of Red, Yellow, and Blue III stelt regisseur Barbara Visser via de levensloop van dit beroemde en befaamde kunstwerk opnieuw de vraag: wat is kunst, wanneer is kunst echt, wat is de waarde en wie bepaalt dat?

Uitzending:
woensdag 30 mei om 22:55 uur te zien op NPO 2

In The End of Fear wordt de bewogen geschiedenis van het schilderij Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III (1966/67) van Barnett Newman verteld vanuit de kunstenaar, de kunsthater, de media en de museumdirecteur. Zelden riep een kunstwerk zoveel vragen op en lokte het zoveel emoties uit. De zware aanslag op het werk door een bezoeker in 1986 werd gevolgd door een controversiële restauratie en rechtszaak. De ‘million dollar question’ blijft: zien we een origineel of een kopie?

Regisseur Barbara Visser, zelf beeldend kunstenaar, grijpt de vernieling van het schilderij aan voor lastige vragen over de positie van moderne kunst in de samenleving. “Newmans werk was voor mij emblematisch voor het nieuwe en de angst voor het nieuwe. Het is visueel een ontzettend simpel werk, maar in de film zie je hoe krankzinnig moeilijk het nog is om het werk fysiek na te maken. Je kunt zeggen: het is maar gewoon verf op een doek, maar tegelijkertijd symboliseert het alles waar mensen die kunst willen diskwalificeren zich tegen afzetten.” Parool 31 jan 2018  

Over The End of Fear 
The End of Fear is een filmisch essay over moderne kunst, via het perspectief van een cruciaal kunstwerk uit de late jaren zestig van de 20e eeuw, uit de collectie van het Stedelijk Museum Amsterdam: het schilderij Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III van Barnett Newman.
Voor veel mensen is dit werk een hoogtepunt in de geschiedenis van de moderne kunst. Daarnaast vertegenwoordigde het voor een groep mensen alles dat wat onbegrijpelijk was in de kunst, terwijl het voor andere mensen juist als symbool stond voor het hoogst haalbare in de kunst. Wat vast staat, is dat het veel mensen bezig heeft gehouden, onder meer door alle commotie rond de restauratie; een prisma waardoor onoplosbare vragen rond authenticiteit en identiteit, presentatie en representatie worden bekeken.
Vanaf het moment dat Edy de Wilde, toenmalig directeur van het Stedelijk Museum Amsterdam, het doek in 1969 aanschafte, tot op de dag van vandaag, is Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III een werk dat veel vragen, emoties en reacties oproept. Dit komt allereerst door de uitdagende vorm en provocatieve titel van het schilderij, en daarnaast door de moedwillige vernieling van het doek in 1986, het lange en ingrijpende restauratietraject dat daarop volgde, en de kritiek die daar weer over losbarstte, met alle gevolgen van dien.
Hoe jammerlijk de ‘aanslag’ van de verwarde dertiger G.J. van B. op dit kunstwerk ook is geweest, de discussie die de aanslag en restauratie veroorzaakte is ook nu, juist nu, los van alle commotie, buitengewoon waardevol. Omdat de vragen die daarbij gesteld zijn dit specifieke werk ontstijgen, en eigenlijk de grote vragen van iedereen rond moderne en hedendaagse kunst zijn: wanneer is iets kunst; wie bepaalt dat; wat betekent het; wat is de waarde van kunst en wat betekent het in economisch, artistiek en maatschappelijk opzicht?

The End of Fear ging in première op het International Film Festival Rotterdam en is geselecteerd voor CPH: DOX, Hot Docs, Docaviv, Docfest München en als openingsfilm voor Panorama Europe.

Regie Barbara Visser, geproduceerd door De Familie Film & TV in coproductie met VPRO. Deze productie is tot stand gekomen met steun van Nederlands Filmfonds, Mediafonds en Mondriaan Fonds.

Nieuw Artist and Scholar-in-Residence-programma in het EYE Collectiecentrum

logo-eye
Ter ere van het 70-jarig bestaan van de collectie lanceert EYE Filmmuseum een nieuw Artist and Scholar-in-Residence-programma in het EYE Collectiecentrum. Vanaf 2017 nodigt EYE ieder jaar een onderzoeker en een kunstenaar uit om onderzoek te doen naar de collectie van EYE en archiefmateriaal op een creatieve manier te hergebruiken.
Het programma is op uitnodiging en stelt een gastkunstenaar en -onderzoeker in de gelegenheid in alle vrijheid een project te ontwikkelen waarbij gebruik wordt gemaakt van de rijke collectie en de expertise van EYE. De eerste Artist-in-Residence is Alexandra Navratil en de eerste Scholar-in-Residence is Christian Gosvig Olesen
Alexandra Navratil (1978) is een Zwitserse kunstenaar die afwisselend in Nederland en Zwitserland woont en werkt. Ze is docent aan het Institut Kunst in Bazel en heeft diverse prijzen gewonnen, waaronder de Manor Kunstpreis Kanton Zürich en de Schweizer Kunstpreise. Haar meest recente tentoonstellingen zijn ‘4.543 billion. The matter of matter’, een groepsexpositie gecureerd door Latitudes, CAPC Musée d’art contemporain de Bordeaux (2017) en ‘Alexandra Navratil / Rachel de Joode – Materialgeschichte(n)’, gecureerd door Nadine Wietlisbach in Photoforum Pasquart in Biel, Zwitserland (2017).

Tijdens haar verblijf in het EYE Collectiecentrum zal Navratil haar onderzoek richten op non-fictie en industriële films, en op de materialiteit van nitraatfilms. Ze is van plan een installatie te maken waarbij ze archiefmateriaal wil combineren met nieuw geschoten materiaal. 

Christian Gosvig Olesen (1985) is onderzoeker aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is cum laude gepromoveerd aan de UvA bij Mediastudies met zijn proefschrift Film History in the Making: Film Historiography, Digitised Archives and Digital Research Dispositifs. Olesen richt zich in zijn onderzoek op de relatie tussen filmarchieven en filmhistoriografie, vanuit de theoretische geschiedenis en wetenschapsfilosofie. Olesen is momenteel betrokken bij het onderzoeksproject The Sensory Moving Image Archive (SEMIA): Boosting Creative Reuse for Artistic Practice and Research, dat een zoekmethode wil ontwikkelen die beeldend kunstenaars en onderzoekers in staat zal stellen om gedigitaliseerde erfgoedcollecties te doorzoeken aan de hand van visuele zoekcriteria als licht en kleur, vorm of beweging.
Tijdens zijn verblijf in het EYE Collectiecentrum zal Olesen voortborduren op het SEMIA-project. Het vertrekpunt van zijn onderzoek is de constatering dat mediakunstenaars steeds meer gebruikmaken van gedigitaliseerde films om nieuwe datavisualisaties te creëren, terwijl maar relatief weinig mediawetenschappers zich op het snijvlak van mediakunst en wetenschappelijk onderzoek bewegen.
Artist and Scholar-in-Residence-programma
Het nieuwe Artist and Scholar-in-Residence-programma past in een lange traditie van eerdere samenwerkingen met gerenommeerde kunstenaars en heeft als doel de interactie tussen de collectie, kunstenaars, wetenschappers en het publiek te bevorderen. Onderdeel van het verblijf zijn lezingen, seminars of workshops, waardoor het publiek toegang krijgt tot het werk van de uitgenodigde kunstenaar en onderzoeker.

Het Artist and Scholar-in-Residence-programma wordt mede mogelijk gemaakt door de geefkring Ladies EYE.

De man die de wereld wilde veranderen

man-change-the-world

Kunstenaar Peter Westerveld beweert dat hij de oplossing heeft voor de oprukkende verwoestijning en uiteindelijk het klimaatprobleem. Hij werkt aan zijn opus magnum ‘de hydrologische corridor’, een 20.000km2 omvattend project in Kenia. Hij is twistziek en zijn ideeën zijn controversieel, maar ondanks de tegenstand werkt hij onverdroten door aan zijn droom van een droogte-resistente wereld.

De documentaire Is te zien op donderdag 13 oktober op NPO2 om 23:00 uur.

Trailer:

 

De man die de wereld wilde veranderen is een film over kunstenaar en visionair Peter Westerveld. Als kunstenaar werpt hij zich op zijn ‘land art’, het scheppen van oplossingen voor de voortschrijdende erosie en verwoestijning van het landschap. Met het grootschalig contour- trenchen – met bulldozers graven van geulen op hoogtelijnen – op strategisch gekozen projectlocaties in ‘hydrologische corridoren’ wil hij de erosie stoppen en neerslag weer de grond in laten gaan. Hiermee wil hij de natuur helpen om op eigen kracht op grote schaal weer groen te worden. Dit resulteert volgens hem in atmosferische koeling, een meer gelijkmatige distributie van neerslag en het herstel van het ecosysteem. Dit herstellen van hydrologische corridoren kan je volgens hem oneindig doorbouwen tot je de Sahara tot kleinere proporties brengt en uiteindelijk wereldwijd het klimaat pacificeert.

Hij krijgt steun van sociaal entrepreneur Dennis Karpes. Verenigd in de Naga Foundation gaan ze op pad om de wereld ervan te overtuigen dat het klimaat gemanaged kan worden. In Kenia wordt er met interesse naar Peter Westerveld’s ideeën geluisterd. Maar hij denkt en werkt als een kunstenaar en zijn aanpak en de schaal van zijn plannen zijn in het Westen omstreden.

De documentaire volgt Peter Westerveld vanaf 2012 met de simpele vraag of het hem gaat lukken. Hierbij scheert hij menigmaal langs de smalle scheidslijn tussen gek en geniaal.
peter_in_meshenani_03sm
Regie: Mariëtte Faber
Duur: 90 min
Land: Nederland
Genre:Documentaire

the_man_who_changed_the_world900